Wij geven je geen labels, en dit is waarom

Bij Remissio gaan we geen psychologische label bij je opplakken. We doen geen testjes. We stellen geen diagnoses. En daar hebben we een goede reden voor.

Ze helpen je niet en verklaren weinig.

Ja, sommige mensen zijn gebaat bij het krijgen van een label. Het geeft ze enige houvast of een mogelijke verklaring waarom ze doen zoals ze doen. Toch zeggen labels als depressie, adhd, angststoornis of wat dan ook uit de DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) rolt niet zoveel.

Dat sommige mensen het fijn vinden om een verklaring te hebben van een label, dat kan. Het is alleen een valse of incomplete verklaring.

De ene depressie is de ander niet. En het zegt ook niets over waar de depressie precies vandaan komt. Het kan een genetische component hebben. Maar in de meeste gevallen heeft het te maken met de situaties waarin iemand zich begeeft of de gevoelens en gedachten die iemand over bepaalde dingen heeft. En die verschillen uiteraard van persoon tot persoon.

Ja, in de reguliere GGZ kan een label bijdragen aan het vergoed krijgen van een behandeling of het krijgen van medicatie. Maar dat is wat ons betreft ook het enige nut. Ze zijn soms misleidend en wat veel mensen zich niet realiseren is dat je zo’n label de rest van je leven meedraagt, ook al heb je er misschien geen enkele last meer van na een tijdje: het blijft in je medische dossier staan, alsof je het hebt en het niet is opgelost (mocht het dat zijn).

Het is daarom ook de reden dat we als Remissio niet bij verzekeraars zijn aangesloten en dat je therapie bij ons niet vergoed krijgt. Omdat we labels en diagnoses nodig hebben om iets van een verzekeraar vergoed te krijgen. Terwijl wij er juist op tegen zijn. Dat strookt niet voor ons.

Geen label, maar wat dan wel? 

Wij kijken dus onder het label naar de echte patronen, emoties, spanning en gebeurtenissen in je leven die de klachten die je hebt veroorzaken.

Als je somber en neerslachtig bent voor langere tijd en vrijwel de hele dag, als je je bed niet wilt uitkomen, maar ook niet kunt slapen, je nergens meer zin in hebt en nadenken erg lastig voor je is, dan zou je het label depressief kunnen krijgen (volgens de DSM-5).

Maar wat is nou precies hetgeen dat dit heeft aangezet. Is het de scheiding met je partner? Is het de drukte op werk, samen met die nare baas? Is het het overlijden van je opa? En wat doe jij dan in jezelf om met die gebeurtenis om te gaan? Ga je jezelf afkraken en vinden dat je een loser bent? Ga je je boosheid op mensen in je omgeving projecteren en denken dat de wereld boos op jou is? Wat zijn dus de patronen die jou dwarsbomen? Wat zijn de emoties die dergelijke patronen aanzetten? Hoe is dat in je verleden tot stand gekomen? En zien we dergelijke patronen ook in de rest van je leven?

Dat zijn de vragen waar je echt wat aan hebt, want met antwoord op die vragen komen we bij de oplossing. Je krijgt ego capaciteit of zelf-observerende capaciteit, zoals we dat in ISTDP noemen. Dat is helend voor je. Niet dat labeltje.

Meer lezen?